koinotita potamias: ΑΦΗΡΗΜΕΝΑ ΛΟΓΙΑ

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΑΦΗΡΗΜΕΝΑ ΛΟΓΙΑ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

ΑΦΗΡΗΜΕΝΑ ΛΟΓΙΑ

2:10 μ.μ. Αναρτήθηκε από bill pan , 0 Comments
Ετικέτες ΑΦΗΡΗΜΕΝΑ ΛΟΓΙΑ

Πως θα μπορούσα να κοιτάξω τον ήλιο την ώρα που ανατέλλει και να μην ζαλιστώ από την μαγεία της ομορφιάς του. Πόσα πρωινά ανέτειλε και πόσα βράδια τον αφήσαμε μόνο του να πλαγιάσει πίσω από τα κατακόκκινα κύματα. Αδιαφορώντας την μαγιά της ομορφιάς του . Κατακόκκινα φεγγάρια έκαναν τον γύρο του ουρανού, χωρίς να αγγίξουν κανέναν. Αδιαφορώντας την ομορφιάς της φύσης και την ευαισθησία της καρδιάς. Θολά και εύκολα μονοπάτια όπου οδηγούν σε σκαλοπάτια που κάποιος ονειροπαρμένος μάστορας τα έκτισε προς τα κάτω. Και οδηγούν στην άβυσσο, εκεί που αναβλύσουν παράξενη καπνοί και δυσοσμία αλκοόλ και η τιμή της σάρκας σύμφωνα με το πόσα δίνεις. Και όλο ψηλαφώντας με το άγγιγμα της αφής για το άλω και όχι αυτό και η μοναξιά στο κόκκινο. Γαντζωθήκαμε στου ταχυδρόμου την στράτα με την συντροφιά του φεγγαριού αναρριχώμενοι από καπνό ιστούς και πάλι στο αδιέξοδο. Όποιον δρόμο και να πάρομε το ίδιο είναι και όλοι αδιέξοδη. Και ένα ερωτηματικό για τη δεν πήραμε τον άλλον και όχι αυτόν ίσος να καταργούσε το πεπρωμένο. Αναπολούμε και το βλέμμα μας προσπαθεί να περάσει τα πανύψηλα βουνά ωκεανούς με τεράστια κύματα για να συναντήσει αναμνήσεις που είναι ριζωμένες βαθιά στην ψυχή. Που βράζουν σαν ηφαίστειο μανιασμένοι που κάποτε θα εκραγούν και θα ισοπεδώσουν ότι βρουν στο πέρασμα του. Πολλές παραλογίες γρατζουνάω στο χαρτί από τον κρυφό κόσμο μου. χαμηλώνω τα μάτια στο χώμα, και το πλήθος άγνωστο ο κόσμος ξεμακραίνει.

η επιθυμητή πραγματικότητα από την άλλην όψη της σκληρής καθημερινότητας δεν αγγίζουν τα χέρια τους, δεν περνούν από το ίδιο πέρασμα. περπατούν παράλληλα και στυγερά και μόνο στο βάθος του αιώνα χαιρετιούνται με ικανοποίηση για το κατόρθωμα της διχόνοιας τους.

ΕΝΑ ΓΡΑΜΜΑ ΠΟΥ ΘΑ ΕΓΡΑΦΑ ΣΤΗΝ ΦΑΝΤΑΣΙΑ ΜΟΥ

1:49 μ.μ. Αναρτήθηκε από bill pan , 0 Comments
Ετικέτες ΑΦΗΡΗΜΕΝΑ ΛΟΓΙΑ

Πλανεύτρα έρχεσαι στα όνειρα μου και μπαίνεις στην ψυχή μου και η απλοχεριά σου δεν έχει όρια και σταθμά.
Παίρνεις χώμα και με δάκρυα από νεραΐδες και ζυμώνεις πηλό δημιουργείς και εσύ με την φαντασία σου φαντασίες και μόνο, γιατί δυστυχώς υπάρχουν πολυάριθμα κενά στα χειρόγραφα της φαντασία σου. Είσαι παγερή τέτοιες ώρες παγώνω με κρυώνεις είσαι πυρετός και ζεστή σαν τα αυγουστιάτικα ήλιο βασιλέματα . ριζώνεις στα κόκαλα μου, σε αγαπώ σαν αυτή που πλάθεις και προσπαθείς χρόνια να μου δόσεις για λύτρωση της ψυχής μου.
Το ξέρω κάθε φορά που σου γράφω σε μουσκεμένα δαφνόφυλλα και στα υπογράφω με αίμα έχεις πάντα την πόρτα κλειστή. εσύ δεν ξέρεις από πόνο δεν έχεις αισθήματα, λεηλατείς τα αισθήματα και τα ευπαθές σημεία μου χωρίς δικαίωμα δευτερολογίας.
Δημιουργείς άλλοθι, και μου λες δεν μένεις κοντά στην στράτα του ταχυδρόμου. δεν σε βρίσκει .
Είσαι απόμερα μακριά από την ζωή στο βάθος του ορίζοντα Εκεί η αγάπη δεν κατοικεί, δεν περνά ο Ήλιος.
Με παραισθήσεις ψηλαφίζεις τα όνειρα σου. Άκουσε κανείς δεν σου δίνει κάτι τζάμπα.
Μην μου κάνεις τον χαζό ρώτα πρώτα την συνείδηση σου ρίξε και σε άλλους ευθύνες και μην τα βάζεις με την φαντασία σου .εγώ ομορφαίνω την ζωή σου ανοίγω δρόμους και σου δημιουργώ γλυκά όνειρα.